این متن به قانون آیین دادرسی کیفری مربوط است؛ قانونی که قواعد کشف جرم، تعقیب متهم، تحقیقات مقدماتی، میانجیگری، صلح، رسیدگی، صدور رای، اعتراض به رایها، اجرای رایها، وظایف مقامات قضائی و ضابطان و رعایت حقوق متهم، بزهدیده و جامعه را مشخص میکند. فهرست بخشها حوزههای گستردهای مثل دادسرا، دادگاههای کیفری، اعتراض به آراء، اجرای احکام، هزینه دادرسی، دادرسی الکترونیکی، جرایم رایانهای و جرایم اشخاص حقوقی را نشان میدهد، اما محتوای مادههای ارائهشده در همین متن فقط مادههای ۱ تا ۱۷ است.
در مادههای ۱ تا ۷ اصول کلی آمده است: رسیدگی باید قانونی، بیطرفانه، مستقل، سریع و با تضمین حقوق طرفین باشد؛ اصل بر بیگناهی است و محدود کردن آزادی، بازداشت یا ورود به حریم خصوصی تنها با اجازه قانون و رعایت مقررات و زیر نظر مقام قضائی ممکن است. متهم باید در سریعترین زمان از اتهام و ادله آن آگاه شود و به وکیل و سایر حقوق دفاعی دسترسی داشته باشد. رعایت حقوق شهروندی مقرر در قانون احترام به آزادیهای مشروع و حفظ حقوق شهروندی مصوب ۱۳۸۳/۲/۱۵ نیز در همه مراحل بر عهده مقامات قضائی، ضابطان و دیگر دخیلان است و برای عدم رعایت آن به ماده ۵۷۰ قانون مجازات اسلامی (تعزیرات) مصوب ۱۳۷۵/۳/۲ ارجاع شده است.
مادههای ۸ تا ۱۳ به جرم و دو وجه عمومی و خصوصی آن، دعوای عمومی و خصوصی، تعریف بزهدیده، شاکی و مدعی خصوصی، وظیفه دادستان در جنبه عمومی و وظیفه شاکی یا مدعی خصوصی در جنبه خصوصی میپردازد. در جرائم قابل گذشت، تعقیب فقط با شکایت شاکی آغاز و با گذشت او متوقف میشود. تعقیب و اجرای مجازات جز در هفت مورد (فوت، گذشت، عفو، نسخ مجازات، مرور زمان، توبه و اعتبار امر مختوم) متوقف نمیشود؛ درباره جنون متهم پیش از حکم قطعی نیز مقررهای با ارجاع به قانون مجازات اسلامی آمده است.
مادههای ۱۴ تا ۱۷ درباره مطالبه ضرر و زیان ناشی از جرم است: شاکی میتواند خسارت مادی، معنوی و منافع ممکن الحصول را با محدودیتهای تبصرهها مطالبه کند. زیاندیده میتواند ادله خود را به مرجع تعقیب بدهد و تا پیش از اعلام ختم دادرسی دادخواست ضرر و زیان بدهد. طرح دعوا ابتدا در دادگاه حقوقی یا کیفری قاعدههایی دارد و دادگاه کیفری در صورت وجود مدعی خصوصی درباره ضرر و زیان تصمیم میگیرد، مگر اینکه نیاز به بررسی بیشتر باشد.