این ماده دربارهٔ زمانی است که درمان یک محکوم به حبس باید در خارج از زندان انجام شود و این کار ضروری باشد. در این حالت، قاضی اجرای احکام کیفری با توجه به نظر پزشکی قانونی مدت لازم برای درمان را تعیین میکند و با گرفتن تأمین متناسب، اجرای حبس را به تعویق میاندازد.
اگر محکوم علیه تأمین متناسب ندهد، درمان او در بیمارستان و تحت نظر ضابطان انجام میشود و در این حالت، مدت درمان جزو محکومیت او حساب میشود.
بر اساس تبصره، این مقررات برای اعزام سایر افرادی که در حبس هستند نیز اجرا میشود.