این ماده دربارهٔ زمانی است که کسی به مقام قضایی اعلام میکند خودش شاهد وقوع جرمی بوده است. اگر آن جرم از جرائم «غیرقابل گذشت» باشد (یعنی جرمی که گذشت شاکی یا شکایت او در پیگیری آن نقشی اساسی ندارد) و هیچ نشانهای وجود نداشته باشد که حرفهای این فرد درست نیست، همین اظهار او برای شروع به تعقیب کافی است؛ حتی اگر نشانه یا دلیل دیگری برای تعقیب در دست نباشد.
اما اگر اعلامکننده خودش شاهد ماجرا نبوده، فقط با اعلام کردن او نمیتوان تعقیب را شروع کرد. در این حالت تعقیب تنها در دو صورت ممکن است: اول آنکه دلیلی بر درستی ادعای او وجود داشته باشد، دوم آنکه جرم از جرائم علیه امنیت داخلی یا خارجی باشد.
نکته: متن این ماده تنها دو حالت «شاهد بودن» و «شاهد نبودن» را از هم جدا میکند و حکمی دربارهٔ جرائم قابل گذشت در آن بیان نشده است.