این ماده میگوید در چه حالتهایی یک جرم «مشهود» شمرده میشود؛ یعنی جرمی که در همان لحظه دیده شود یا بلافاصله بعد از وقوع، نشانهها و سرنخهایش در دسترس باشد. متن هفت حالت را نام میبرد: دیده شدن جرم توسط ضابطان دادگستری یا حضور فوری آنان در محل یا مشاهدهٔ فوری آثار جرم (بند الف)؛ معرفی یک شخص معیّن به عنوان مرتکب توسط بزهدیده یا دو نفر یا بیشتر که ناظر جرم بودهاند، در همان زمان یا بلافاصله پس از آن (بند ب)؛ پیدا شدن علائم، آثار، اسباب یا ادلهٔ جرم در تصرف متهم یا اثبات تعلق آنها به او (بند پ)؛ قصد فرار یا فرار یا دستگیری فوری متهم (بند ت)؛ وقوع جرم در منزل یا محل سکونت کسی و درخواست ورود مأموران توسط ساکن در همان حال یا بلافاصله (بند ث)؛ خودمعرفی متهم و خبر دادن او از وقوع جرم (بند ج)؛ و ولگرد بودن متهم همراه با بدنامی او در آن محل (بند چ).
تبصرهٔ ۱ به جرائم موضوع بندهای (الف)، (ب)، (پ) و (ت) «ماده (۳۰۲) این قانون» ارجاع داده و میگوید اگر چنین جرائمی به صورت مشهود واقع شوند و ضابطان دادگستری حاضر نباشند، همهٔ شهروندان میتوانند اقدامات لازم را برای جلوگیری از فرار مرتکب و حفظ صحنهٔ جرم انجام دهند. توجه کنید که این تبصره فقط ارجاع داده است و محتوای مادهٔ ۳۰۲ در همین متن نیست؛ همچنین از ظاهر متن روشن نمیشود که این بندها همان بندهای مادهٔ ۴۵ است یا بندهای مادهٔ ۳۰۲، و این نکته در متن مبهم است.
تبصرهٔ ۲ نیز یک تعریف میدهد: ولگرد کسی است که مسکن و ماوای مشخص و وسیلهٔ معاش معلوم و شغل یا حرفهٔ معیّنی ندارد.