این ماده دربارهٔ وظیفههای ضابطان دادگستری (مأمورانی مانند نیروهای پلیس که زیر نظر دادستان کار میکنند) پس از اطلاع از وقوع جرم است. در جرایم غیرمشهود، یعنی جرایمی که در حضور مأمور یا در دید عموم واقع نشده، ضابطان باید موضوع را به دادستان اعلام کنند تا دستور بگیرند؛ دادستان هم پس از بررسی، یا دستور ادامهٔ تحقیقات را میدهد یا تصمیم قضائی مناسب دیگری میگیرد.
در جرایم مشهود، یعنی جرایمی که در صحنه و آشکارا واقع شده، ضابطان خودشان همهٔ اقدامات لازم را انجام میدهند: حفظ آلات و ادوات و آثار و علائم و ادلهٔ جرم، جلوگیری از فرار یا مخفی شدن متهم یا تبانی، و انجام تحقیقات لازم. سپس بیدرنگ نتیجه و مدارک بهدستآمده را به دادستان اطلاع میدهند. اگر شاهد یا مطلعی در صحنه باشد، نام، نشانی، شماره تلفن و سایر مشخصات او را میگیرند و در پرونده ثبت میکنند.
نکتهٔ مهم اینکه ضابطان در اجرای همین ماده و ذیل ماده (۴۶) این قانون، تنها در صورتی میتوانند متهم را بازداشت کنند که نشانههای قوی بر ارتکاب جرم مشهود توسط او وجود داشته باشد. این ماده فقط به ماده (۴۶) ارجاع داده و محتوای آن ماده در همین متن نیامده است.