این ماده میگوید وقتی پرونده به دادگاه تجدیدنظر استان میرسد، ابتدا رئیس شعبه آن را بررسی و یک گزارش جامع تهیه میکند یا به نوبت به یکی از اعضای دادگاه ارجاع میدهد. آن عضو گزارشی شامل جریان پرونده و بررسی کامل تجدیدنظرخواهی و جهات قانونی آن آماده میکند، در جلسه دادگاه میخواند و خلاصهاش در پرونده درج میشود. سپس دادگاه بر اساس بندهای این ماده تصمیم میگیرد.
بر اساس بند الف، اگر تحقیقات ناقص باشد، قرار رفع نقص صادر میشود و پرونده به دادسرای صادرکننده کیفرخواست یا دادگاه صادرکننده رأی فرستاده میشود تا پس از انجام دستور، بدون اظهار نظر برگردانده شود؛ دادگاه تجدیدنظر خودش هم میتواند تحقیقات را انجام دهد. بند ب درباره رأی از نوع قرار است؛ اگر تحقیقات یا اقدام دیگری لازم نباشد و قرار مطابق مقررات صادر شده باشد، تأیید و پرونده اعاده میشود، و اگر دادگاه تجدیدنظر عقیده به نقض داشته باشد، پرونده برای رسیدگی به دادگاه صادرکننده قرار برمیگردد و آن دادگاه باید خارج از نوبت رسیدگی کند. بند پ میگوید اگر رأی از دادگاهی صادر شده باشد که صلاحیت ذاتی یا محلی ندارد، دادگاه تجدیدنظر رأی را نقض و پرونده را به مرجع صالح ارسال میکند و به دادگاه صادرکننده رأی هم اعلام میکند. بند ت درباره جایی است که عمل محکومٌ علیه، به فرض ثبوت، جرم نبوده یا به دلیل عفو عمومی یا سایر جهات قانونی قابل تعقیب نباشد؛ در این صورت رأی مقتضی صادر میشود.
بند ث میگوید در غیر موارد بندهای قبلی، در جرائم مستوجب مجازاتهای حدود، قصاص و جرائم غیرعمدی مستوجب بیش از نصف دیه، یا جرائم تعزیری درجه چهار و پنج به طور مطلق، و در جرائم تعزیری درجه شش و هفت در صورت محکومیت به حبس، و در سایر جرائم در صورت اقتضا، دادگاه تجدیدنظر با صدور دستور تعیین وقت رسیدگی، طرفین و اشخاصی را که حضورشان ضروری است احضار میکند. طرفین میتوانند شخصاً حاضر شوند یا وکیل معرفی کنند و در هر حال عدم حضور یا عدم معرفی وکیل مانع از رسیدگی نیست.