این ماده دربارهٔ موقعیتی است که در میانهٔ رسیدگی در دادگاه، جرم تازهای کشف میشود. اگر این جرم از جرائمی باشد که برای تعقیب آن نیازی به شکایت شاکی نیست (یعنی جرمی که خودبهخود قابل پیگیری است)، دادگاه نباید رسیدگی فعلی را متوقف کند؛ بلکه در همان جریان، موضوع را به دادستان یا رئیس حوزه قضائی مربوط اعلام میکند (هر کدام که در آن مورد مناسب باشد).
نکتهٔ مهم این است که این ماده فقط دربارهٔ جرائمی است که «بدون شکایت شاکی» قابل تعقیباند. دربارهٔ جرمی که تعقیب آن نیاز به شکایت شاکی دارد، این متن چیزی نمیگوید. همچنین این ماده فقط یک تکلیف اعلامی برای دادگاه تعیین میکند و دربارهٔ سرنوشت بعدی آن جرم یا چگونگی رسیدگی به آن جزئیاتی ارائه نمیدهد.