این ماده میگوید در چهار حالت، شخصی که بازداشت شده است مستحق جبران خسارت نیست.
حالت اول (بند «الف») خودداری از ارائه اسناد، مدارک و ادله بیگناهی خود است. حالت دوم (بند «ب») این است که شخص برای فراری دادن مرتکب جرم، خود را در مظان اتهام و بازداشت قرار داده باشد.
حالت سوم (بند «پ») فراهم کردن موجبات بازداشت خود به ناحق و به هر جهت است. حالت چهارم (بند «ت») بازداشت همزمان به علت قانونی دیگر است.