این ماده دربارهٔ جرم «فرار از خدمت» است؛ یعنی وقتی فردی که در خدمت نظام است، خدمت خود را رها میکند و از آن دور میشود. طبق این متن، تا زمانی که این فرار «ادامه دارد» و قطع نشده است، پرونده بهصورت غیابی رسیدگی نمیشود. رسیدگی غیابی یعنی رسیدگی به پرونده بدون حضور خودِ متهم.
به زبان ساده: اگر کسی از خدمت فرار کرده و هنوز فرار او ادامه دارد، دادگاه در غیاب او به این پرونده رسیدگی نمیکند؛ تنها وقتی استمرار این فرار قطع شود، این ممنوعیت از میان میرود. این ماده فقط همین حکم را بیان میکند و دربارهٔ اینکه پس از قطع فرار چه اتفاقی میافتد، چه مجازاتی دارد یا چه شرایط دیگری لازم است، چیزی نمیگوید.