این ماده دربارهٔ حالتی است که ضابطان دادگستری (مثل مأموران نیروی انتظامی که کار تحقیق و کشف جرم را انجام میدهند) برای بازرسی یک محل مشغولاند و در همانجا نشانهها، وسایل یا دلیلهای یک جرم دیگر را میبینند؛ جرمی که امنیت و آسایش عمومی جامعه را تهدید میکند.
در چنین حالتی این ماده سه تکلیف برای آنان تعیین میکند: اول اینکه آن ادله را حفظ کنند، دوم اینکه صورتجلسه تنظیم کنند و سوم اینکه فوراً موضوع را به مرجع قضائی صالح (مرجع قضایی که صلاحیت رسیدگی دارد) گزارش دهند و بعد بر اساس دستوری که آن مرجع میدهد عمل کنند.
این متن به مادهٔ دیگری ارجاع نداده است و تبصرهای هم در همین متن ذکر نشده. اینکه «مرجع قضائی صالح» کدام مرجع است یا «امنیت و آسایش عمومی» دقیقاً چه مواردی را دربرمیگیرد، در همین متن توضیح داده نشده و مبهم است.