این ماده میگوید گیرانداختن و افرادی که به عنوان ضابطان دادگستری کار میکنند (مثل مأموران نیروی انتظامی که در چارچوب وظایفشان اقدام میکنند) حق ندارند از متهم «تامین» بگیرند. تامین یعنی همان چیزی مثل وثیقه، کفالت یا وجه التزام که برای آزاد بودن موقت متهم تا زمان رسیدگی گرفته میشود.
نکته دوم این است که مقامات قضائی (مثل قاضی) هم نمیتوانند این کار را به ضابطان بسپارند و به آنان بگویند از متهم تامین بگیرید. اگر گرفتن تامین از متهم لازم باشد، فقط خودِ مقام قضائی میتواند آن را طبق مقررات همین قانون انجام دهد.
متن این ماده تبصره ندارد.