ماده ۴۰ قانون آیین دادرسی کیفری

متن بازبینی‌نشده

سلب مسئولیت: تیم حقوقی لویادسک قوانین و مصوبات را به‌طور مداوم بررسی و در صورت تغییر به‌روزرسانی می‌کند؛ با این حال، اگر قصد استناد به قانونی را دارید، پیش از آن متن آن را از طریق مراجع رسمی کشور بررسی کنید.

افشای اطلاعات مربوط به هویت و محل اقامت بزه دیده، شهود و مطلعان و سایر اشخاص مرتبط با پرونده توسط ضابطان دادگستری، جز در مواردی که قانون معین می کند، ممنوع است.

توضیح این ماده به زبان عامیانه

این ماده می‌گوید وقتی پرونده‌ای در مرحلهٔ کشف جرم و تحقیقات مقدماتی در جریان است، ضابطان دادگستری (مثل نیروهای پلیس و مأمورانی که زیر نظر مقام قضایی کار می‌کنند) حق ندارند اطلاعات مربوط به هویت و محل زندگی افراد مرتبط با پرونده را فاش کنند. این افراد شامل بزه‌دیده (کسی که جرم علیه او واقع شده)، شهود، مطلعان و سایر اشخاص مرتبط با پرونده است.

تنها استثنای این ممنوعیت، مواردی است که خود قانون مشخص کرده است؛ یعنی اگر قانون جایی اجازهٔ افشا داده باشد، آن مورد از این ممنوعیت بیرون است. متن ماده این موارد را نام نمی‌برد و به جزئیات آن نمی‌پردازد.

نکتهٔ مهم این است که این ممنوعیت در متن حاضر فقط برای ضابطان دادگستری نوشته شده و دربارهٔ دیگران یا دربارهٔ ضمانت اجرای نقض این ممنوعیت چیزی در همین متن گفته نشده است.

مصادیق واقعی

فرض کنید مریم به عنوان شاهد یک جرم در کلانتری اظهارات می‌دهد. مأمور پرونده شماره تلفن و نشانی خانهٔ او را در اختیار فردی بیرون از پرونده بگذارد؛ طبق این ماده این کار ممنوع است، مگر اینکه قانون موردی را استثنا کرده باشد.
علی که بزه‌دیدهٔ یک پرونده است، از پلیس می‌خواهد نشانی محل سکونتش را به دیگران نگویند. این ماده همین ممنوعیت افشا را برای ضابطان دادگستری بیان می‌کند.

سؤالات پرتکرار

اطلاعات هویتی چه کسانی نباید توسط ضابطان فاش شود؟

هویت و محل اقامت بزه‌دیده، شهود و مطلعان و سایر اشخاص مرتبط با پرونده.

آیا همیشه و بدون استثنا افشای این اطلاعات ممنوع است؟

نه؛ این ممنوعیت «جز در مواردی که قانون معین می‌کند» اعمال می‌شود، یعنی موارد استثنا را خود قانون مشخص کرده است.

این ممنوعیت برای چه کسانی نوشته شده است؟

در متن این ماده، خطاب ممنوعیت به ضابطان دادگستری است.

مشاهدهٔ متن کامل قانون آیین دادرسی کیفری ←