این ماده دربارهٔ رسیدگی به پروندهٔ اطفال و نوجوانان در دادگاه است و میگوید اگر «مصلحت» طفل — همان مصلحتی که در تبصره (۱) ماده (۳۰۴) همین قانون به آن اشاره شده — ایجاب کند، دادگاه میتواند تمام یا بخشی از دادرسی را بدون حضور خود طفل برگزار کند. یعنی حضور طفل در جلسه همیشه الزامی نیست و به تشخیص دادگاه بر پایهٔ مصلحت او بستگی دارد.
نکتهٔ مهم دیگر این است که حتی اگر دادرسی در غیاب طفل انجام شود، رای دادگاه در هر صورت «حضوری» محسوب میشود. اصطلاح «حضوری» در برابر «غیابی» است؛ رای غیابی رایی است که طرف پرونده در جلسه حاضر نبوده و آثار و مسیرهای قانونی جداگانهای دارد. طبق این ماده، چون غیبت طفل به تصمیم دادگاه و به خاطر مصلحت خود او بوده، رأی صادرشده باز هم حضوری به حساب میآید.
این ماده فقط به تبصره (۱) ماده (۳۰۴) ارجاع داده و محتوای آن را بیان نکرده است؛ برای فهم دقیق آن تبصره باید به متن خودش مراجعه کرد.