این ماده دربارهٔ صلاحیت دادگاههای نظامی است. بر اساس آن، وقتی دادگاه نظامی یک رسیدگی به یک پرونده را شروع کرد، دیگر نمیتواند تصمیم بگیرد که دادگاه نظامی دو صالح است و قرار عدم صلاحیت صادر کند. قرار عدم صلاحیت یعنی تصمیمی که دادگاه میگوید خودش صلاحیت رسیدگی ندارد.
در این حالت، دادگاه نظامی یک در هر صورت باید رأی مناسب همان پرونده را صادر کند. متن این ماده تبصرهای ندارد و دربارهٔ اینکه کدام دادگاه در اصل صالح است یا این دو دادگاه چه تفاوتی دارند توضیحی نمیدهد.