این ماده میگوید وقتی کسی در جریان رسیدگی کیفری اقرار میکند، فقط بخشهایی از حرفهای او که به اقرار مربوط و مفید است در برگهٔ صورتجلسه نوشته میشود. بعد از نوشتن، متن آن برای خودِ فرد خوانده میشود و او باید زیر آن را امضاء کند یا اثر انگشت بزند تا مشخص شود که این گفتهها را پذیرفته است.
نکتهٔ مهم دیگر این است که اگر فرد از امضاء کردن یا زدن اثر انگشت خودداری کند، این کار به اعتبار خودِ اقرار لطمهای نمیزند؛ یعنی اقرار باطل نمیشود. اما همین امتناع، یا ناتوانی از امضاء یا اثر انگشت (مثلاً وقتی فرد سواد نوشتن ندارد یا دستش آسیب دیده)، باید در همان صورتجلسه نوشته شود و قاضی و منشی هم آن را امضاء و مهر کنند.
این ماده دربارهٔ درست بودن یا نبودن محتوای اقرار و اینکه اقرار در چه شرایطی معتبر است حرفی نمیزند و تنها به شیوهٔ ثبت و امضای اقرار در صورتجلسه مربوط است. متن، تبصرهای ندارد و به مادهٔ دیگری هم ارجاع نداده است.