این ماده دربارهٔ وضعیتی است که یکی از افراد دخیل در یک پروندهٔ کیفری — یعنی شاکی، مدعی خصوصی، متهم یا شاهد — نتواند به زبان فارسی صحبت کند. در این حالت دادگاه برای او یک مترجم مورد اعتماد تعیین میکند؛ اول ترجیح این است که مترجم از میان مترجمان رسمی باشد و اگر به مترجم رسمی دسترسی نبود، دادگاه مترجم مورد وثوق دیگری انتخاب میکند.
نکتهٔ دوم این ماده دربارهٔ سوگند مترجم است: مترجم باید سوگند یاد کند که راستگویی و امانتداری را رعایت میکند. اما اگر این سوگند انجام نشود، ترجمهٔ او فقط به همین دلیل رد نمیشود.