این ماده میگوید حکمهایی که دادگاههای کیفری صادر میکنند، اصل بر این است که قابل رسیدگی دوباره هستند؛ یعنی یا در دادگاه تجدیدنظر استانِ همان حوزه قضایی میشود درخواست تجدیدنظر کرد، یا در دیوان عالی کشور میشود درخواست فرجام داد (بسته به اینکه کدام یک برای آن پرونده درست باشد). اما دو حالت استثنا دارد که در آنها حکم، «قطعی» شمرده میشود و دیگر قابل تجدیدنظر یا فرجام نیست: بند «الف» جرائم تعزیری درجه هشت؛ بند «ب» جرائمی که به پرداخت دیه یا ارش منجر میشوند، اگر مبلغ آنها یا جمعشان کمتر از یک دهم دیه کامل باشد.
تبصره ۱ میگوید اگر مجازاتِ حکمشده از نوع مجازاتهای جایگزین حبس باشد، برای اینکه بفهمیم حکم قابل تجدیدنظر هست یا نه، معیار همان مجازات قانونی اولیهٔ آن جرم است، نه شکل جایگزینی که اجرا میشود. تبصره ۲ دامنهٔ حکم را روشن میکند: فقط محکومیت نیست که قابل تجدیدنظر است؛ برائت (تبرئه) و همچنین قرارهای منع تعقیب، موقوفی تعقیب، اناطه و تعویق صدور حکم هم مشمول همین حکماند. همچنین قرارِ ردِ درخواست واخواهی یا تجدیدنظرخواهی هم در صورتی مشمول این حکم است که خودِ رأی مربوط به اصل دعوا قابل تجدیدنظرخواهی باشد.
نکته: متن این ماده به جزئیات درجهبندی جرائم و مقدار دیه کامل ارجاع میدهد اما خودش آنها را تعریف نکرده است؛ پس از همین متن نمیتوان فهمید کدام جرم درجه هشت است یا دیه کامل چقدر است.