این ماده یک قاعده ساده دربارهٔ رفتار شاهدان در جلسهٔ دادگاه کیفری است: بعد از اینکه شاهد شهادت خود را داد، نباید خودسرانه و بدون اجازهٔ دادگاه جلسه را ترک کند و از هم جدا شود؛ ماندن یا رفتن او به نظر و اذن دادگاه بستگی دارد.
این ماده در فصل «رسیدگی به ادله اثبات» آمده است، یعنی جایی که قواعد مربوط به دلایل اثباتی مثل شهادت مطرح میشود. متن ماده کوتاه است و توضیح نمیدهد چرا این محدودیت گذاشته شده، چه مدت شاهدان باید بمانند، یا اگر بدون اجازه متفرق شوند چه پیامدی دارد؛ این موارد در خود این ماده بیان نشده است.