بر اساس این ماده، اگر رئیس قوه قضائیه رأی قطعی صادرشده از هر یک از مراجع قضایی را «خلاف شرع بیّن» یعنی مخالفت آشکار با شرع تشخیص دهد، میتواند اعاده دادرسی را تجویز کند و پرونده را به دیوان عالی کشور بفرستد. دیوان عالی کشور در شعبههای خاصی که رئیس قوه قضائیه برای این کار تعیین میکند رسیدگی میکند و رأی قطعی صادر مینماید. آن شعبهها بر اساس همان اعلام خلاف شرع بیّن، رأی قطعی قبلی را نقض میکنند و دوباره هم از نظر شکلی و هم از نظر ماهوی رسیدگی میکنند و رأی مناسب را صادر میکنند.
تبصره ۱ میگوید آراء قطعی مراجع قضایی، چه حقوقی و چه کیفری، شامل احکام و قرارهای دیوان عالی کشور، سازمان قضایی نیروهای مسلح، دادگاههای تجدیدنظر و بدوی، دادسراها و شوراهای حل اختلاف میشوند. تبصره ۲ میگوید اگر رئیس قوه قضائیه آراء شعب دیوان عالی کشور در مورد تجویز اعاده دادرسی و نیز دستورهای موقت دادگاهها را خلاف شرع بیّن تشخیص دهد، این ماده شامل آنها هم میشود.
تبصره ۳ میگوید رئیس دیوان عالی کشور، دادستان کل کشور، رئیس سازمان قضایی نیروهای مسلح و رئیس کل دادگستری استان هم اگر در انجام وظایف قانونی خود یک رأی قطعی حقوقی یا کیفری را خلاف شرع بیّن تشخیص دهند، میتوانند با ذکر مستندات از رئیس قوه قضائیه درخواست تجویز اعاده دادرسی کنند. مفاد این تبصره فقط یک بار قابل اعمال است، مگر اینکه خلاف شرع بیّن آن به جهت دیگری باشد.