این ماده دربارهٔ شرایطی است که «دادستان کل کشور» میتواند یک «حکم قطعی» را زیر سؤال ببرد. بر اساس این متن، فقط در چند دستهٔ خاص از پروندهها — یعنی امور مربوط به حقوق عامه، دعاوی راجع به دولت، امور خیریه و اوقاف عامه، و امور محجورین و غائب مفقودالاثر بیسرپرست — اگر حکم قطعی صادر شده باشد و دادستان کل کشور آن حکم را «خلاف شرع بیّن» یا «خلاف قانون» تشخیص دهد، این موضوع را با دلیل و استدلال به رئیس قوه قضائیه اعلام میکند.
هدف این ماده، فراهم کردن مسیری برای پیگیری چنین حکمی است، نه صدور مستقیم حکم جدید توسط دادستان کل. این ماده اشاره میکند که این اعلام برای «اعمال ماده (۴۷۷)» انجام میشود، اما دربارهٔ محتوای خود ماده (۴۷۷) و اینکه آن ماده چه فرآیندی دارد، در همین متن چیزی گفته نشده است.
توجه کنید که این ماده فقط بر اساس «حکم قطعی» عمل میکند؛ یعنی حکمی که دیگر مراحل عادی اعتراض به آن تمام شده است. همچنین تصمیمگیری دربارهٔ خلاف شرع یا خلاف قانون بودن حکم، بر عهدهٔ دادستان کل کشور گذاشته شده است.