این ماده دربارهٔ کارکنان نیروهای مسلحی است که از یگان خود فرار کردهاند. بر اساس این متن، تا زمانی که آن فرد بهطور رسمی خودش را به یگان مربوطه معرفی نکند تا خدمتش را ادامه دهد، فرار او «مستمر» (یعنی ادامهدار و پایدار) شمرده میشود.
نتیجهٔ این حکم آن است که در این حالت، مقررات «مرور زمان تعقیب» بر او اعمال نمیشود. مرور زمان تعقیب یعنی گذشت زمان معین میتواند باعث شود دیگر امکان پیگرد کیفری وجود نداشته باشد؛ اما این ماده میگوید تا وقتی معرفی رسمی صورت نگرفته، چنین مقرراتی شامل حال این فرد نمیشود.
این ماده به تبصره یا مادهٔ دیگری ارجاع نداده است. متن، شرایط دقیقتر مانند مدتها یا نحوهٔ معرفی رسمی را روشن نکرده و در این باره ساکت است.