این ماده دربارهٔ زمانی است که یک پروندهٔ کیفری به مرحلهٔ اجرای حکم رسیده و برای فرد محکوم یا کسی که برای او ضامن یا وثیقه گذاشته، مسئلهٔ «قرار تأمین» پیش آمده است. قرار تأمین همان تضمینی است که دادگاه میگیرد تا مطمئن شود فرد در دسترس میماند (مثل کفیل یا وثیقه).
طبق این ماده، اگر محکومعلیه، کفیل یا وثیقهگذار درخواست کنند که قرار تأمین تبدیل شود، کفیل یا وثیقهگذار عوض شود، یا وثیقه جابهجا شود، تصمیمگیری دربارهٔ این درخواست بر عهدهٔ «قاضی اجرای احکام کیفری» است.
این ماده فقط مرجع تصمیمگیرنده را مشخص میکند و دربارهٔ اینکه چه شرایطی برای پذیرش این درخواست لازم است یا نتیجهٔ تصمیم چه خواهد بود، چیزی نمیگوید.