این ماده به مرحلهٔ اجرای حکم کیفری مربوط است. طبق آن، اگر قاضیِ اجرای احکام کیفری تلاش کند محکوم علیه را پیدا کند ولی این تلاشها به نتیجه نرسد و نگران باشد که او از کشور فرار کند، میتواند دستور بدهد که او از کشور خارج نشود و این تصمیم را به مراجع قانونی اعلام کند.
اما این محدودیت دائمی نیست؛ به محض اینکه محکوم علیه حاضر شود یا دستگیر شود، قاضی باید دستور منع خروج را لغو کند.
در متن این ماده تبصرهای ذکر نشده است.