این ماده دو نکتهٔ اصلی را بیان میکند. نکتهٔ اول اینکه اصل بر بیگناهی افراد است؛ یعنی تا زمانی که خلافش ثابت نشود، فرد بیگناه در نظر گرفته میشود.
نکتهٔ دوم اینکه هیچکس نمیتواند آزادی کسی را محدود کند، او را بازداشت یا زندانی کند یا به حریم خصوصیاش وارد شود، مگر اینکه قانون چنین اجازهای داده باشد و این کار با رعایت مقررات و زیر نظر مقام قضائی انجام شود.
همچنین این ماده میگوید حتی وقتی چنین اقدامی مجاز است، نباید به گونهای انجام شود که به کرامت و حیثیت (شخصیت و احترام) فرد آسیب بزند.