این ماده میگوید وقتی درخواست اعاده دادرسی به دادگاه میرسد و دادگاه پس از بررسی ماهوی (یعنی بررسی اصل موضوع، نه فقط شکل و ظاهر پرونده) آن را درست و وارد بداند، حکمی که قرار است اعاده دادرسی دربارهٔ آن انجام شود را نقض میکند و حکم مناسب را صادر میکند. یعنی دادگاه فقط درخواست را قبول نمیکند، بلکه خودش تصمیم نهایی را میگیرد.
اگر درخواست اعاده دادرسی فقط مربوط به بخشی از حکم باشد، تنها همان بخش نقض یا اصلاح میشود، نه کل حکم. همچنین این ماده میگوید حکم دادگاه از نظر امکان تجدید نظر یا فرجامخواهی تابع مقررات مربوط است؛ یعنی برای اینکه بدانیم این حکم قابل تجدید نظر یا فرجام است یا نه، باید به مقررات مربوط مراجعه کرد و این ماده خودش آن مقررات را بیان نکرده است.
در متنی که در اختیار ماست، تبصرهای برای این ماده ذکر نشده است.