این ماده دربارهٔ «اعاده دادرسی» است؛ یعنی وقتی پروندهای یک بار مورد اعاده دادرسی قرار گرفت و برای آن پرونده حکم تازهای صادر شد، دیگر نمیتوان همان پرونده را دوباره و با همان دلیلی که قبلاً مطرح شده بود، به اعاده دادرسی برد.
اما این ماده دو استثنا گذاشته است: اول اینکه اعاده دادرسی از مواردی باشد که در ماده (۴۷۷) گفته شده و همچنین مغایرت حکم تازه با مسلمات فقهی (یعنی احکام قطعی و روشن شرعی) به جهات و دلایل دیگری غیر از جهت قبلی باشد. دوم اینکه حکم جدید هم مثل حکم قبلی، باز هم مغایر با مسلمات فقهی صادر شده باشد.
توجه کنید که این ماده فقط به ماده (۴۷۷) ارجاع داده و محتوای آن ماده در این متن نیامده است.