این ماده میگوید در چه حالتهایی «قرار تامین» یا «قرار نظارت قضائی» که برای متهم یا محکومعلیه صادر شده، لغو میشود. طبق متن، لغو زمانی رخ میدهد که یکی از این وضعیتها پیش بیاید: متهم یا محکومعلیه در زمانهای تعیینشده حاضر شود، یا بعداً حاضر شود و عذر موجه خود را ثابت کند؛ یا اجرای حبس، تبعید یا اقامت اجباری شروع شود؛ یا سایر مجازاتها بهطور کامل اجرا شوند؛ یا قرارهای منع، موقوفی و تعلیق تعقیب صادر شود؛ یا اجرای مجازات معلق شود؛ یا پرونده به هر شکلی مختومه شود.
نکته مهم این است که در متن، لغو قرار به «حاضر شدن» بهتنهایی گره نخورده، بلکه در کنار آن به شروع یا اتمام اجرای مجازات یا مختومه شدن پرونده هم اشاره شده است. بنابراین متن دقیقاً مشخص نمیکند که اگر فقط حضور باشد و هیچیک از آن حالتهای دیگر رخ ندهد چه میشود؛ این بخش از متن برای خواننده غیرحقوقدان کمی مبهم است.
تبصرهٔ همین ماده میگوید اگر قرار تامین یا نظارت قضائی لغو شود، این موضوع بلافاصله به مراجع مربوط اعلام میشود. متن توضیح نمیدهد که «مراجع مربوط» دقیقاً چه کسانی هستند.