این ماده میگوید وقتی در یک پرونده چند متهم وجود دارد، یا متهم اصلی شریک و معاون دارد، دادگاه باید رسیدگی کند و رأی بدهد، حتی اگر به یکی یا چند نفر از آنها دسترسی نباشد. یعنی غیبت یک متهم باعث نمیشود کل پرونده بخوابد.
اما دو استثنا دارد: اول اینکه رسیدگی غیابی (رسیدگی بدون حضور متهم) جایز نباشد؛ دوم اینکه نسبت به برخی از متهمان به هر دلیلی نتوان رأی صادر کرد. در این حالتها، دادگاه پرونده را فقط نسبت به همان متهمان باز نگه میدارد.
نکته مهم اینکه متن دربارهٔ شرایط جواز یا عدم جواز رسیدگی غیابی توضیحی نمیدهد و تنها به آن ارجاع میدهد.