این ماده دربارهٔ زمانی است که مأموران (ضابطان) مشغول اجرای دستور تفتیش و توقیف هستند. اگر در همان زمان معلوم شود که دادههای مربوط به جرم ارتکابی در سامانههای رایانهای یا مخابراتی دیگری هم هست که در کنترل یا تصرف متهم قرار دارند، این مأموران میتوانند دامنهٔ تفتیش و توقیف را به آن سامانههای دیگر هم گسترش دهند.
اما این گسترش اختیاری و بدون قید نیست؛ باید دستور مقام قضائی وجود داشته باشد. با داشتن این دستور، ضابطان دادههای مورد نظر را در آن سامانههای دیگر تفتیش یا توقیف میکنند.
به زبان ساده: اگر در جریان بازرسی، رد جرم به سامانههای دیگر متهم برسد، مأموران با اجازهٔ مقام قضائی سراغ آن سامانهها هم میروند.