این ماده دربارهٔ اموالی است که در جریان بازرسی پیدا میشود. بر اساس آن، ابزارها و وسایل جرم — مثل اسلحه، اسناد و مدارک ساختگی، سکهٔ تقلبی — و هر شیئی که هنگام بازرسی به دست بیاید و به کشف جرم یا اقرار متهم مربوط باشد، توقیف (ضبط) میشود. هر یک از این اشیاء باید در صورتمجلس توصیف شود و شماره بخورد.
بعد از توقیف، اشیاء در لفاف یا جای مناسب نگهداری میشوند و رسیدی که مشخصات آن اشیاء در آن نوشته شده، به صاحب یا کسی که آنها را در دست دارد داده میشود. مال توقیفشده با توجه به وضعیتش در جای مناسبی نگهداری میشود که دادگستری برای این کار تعیین کرده است.
تبصرهٔ این ماده میگوید شیوهٔ نگهداری این اموال و پرداخت هزینههای مربوط — که از بودجهٔ قوهٔ قضائیه پرداخت میشود — در قالب یک آییننامه مشخص میشود. این آییننامه باید ظرف سه ماه از تاریخ لازمالاجرا شدن این قانون توسط وزیر دادگستری تهیه و به تصویب رئیس قوهٔ قضائیه برسد. متن دربارهٔ جزئیات این آییننامه چیزی نمیگوید.