این ماده درباره تکلیف اشیاء و اموالی است که در جریان یک پرونده کیفری کشف شدهاند؛ مثل چیزی که وسیله یا دلیل جرم بوده، از جرم به دست آمده، هنگام جرم استفاده شده یا برای استفاده در جرم اختصاص داده شده است.
اگر بازپرس قرار منع، موقوفی یا ترک تعقیب صادر کند، باید درباره استرداد یا معدوم کردن این اشیاء و اموال تعیین تکلیف کند. اما تعیین تکلیف درباره ضبط این اموال و اشیاء بر عهده دادگاه است.
همچنین بازپرس تا وقتی پرونده نزد او جریان دارد، با تقاضای ذینفع و با سه شرط میتواند دستور رد مال را صادر کند: وجود آن مال در بازپرسی یا دادرسی لازم نباشد، بلا معارض باشد، و از اموالی نباشد که باید ضبط یا معدوم شود. تبصره ۱ میگوید دادگاه هم در همه امور کیفری باید هنگام صدور رای درباره استرداد، ضبط یا معدوم کردن این اموال تعیین تکلیف کند. تبصره ۲ هم حق اعتراض برای متضرر از تصمیم بازپرس یا دادگاه پیشبینی کرده است؛ اعتراض به تصمیم بازپرس در دادگاه و اعتراض به تصمیم دادگاه در دادگاه تجدیدنظر استان رسیدگی میشود.