این ماده دربارهٔ جرائمی است که رسیدگی به آنها در صلاحیت دادسرا و دادگاه نظامی است. در این جرائم، اگر متهم یا کسی که حکم علیه او صادر شده، برخلاف قوانین و مقررات از کشور بیرون باشد و در کشور حضور نداشته باشد، آن روزهایی که در کشور نبوده، جزء مدت «مرور زمان» حساب نمیشود.
«مرور زمان» یعنی گذشت مدتی که پس از آن، دیگر نمیتوان به آن جرم رسیدگی کرد یا حکم را اجرا کرد. معنای این ماده این است که این مدت، در حالت غیبت فرد از کشور متوقف میشود و آن روزهای غیبت به حساب نمیآید.
متن ماده فقط همین حکم را بیان میکند و توضیح بیشتری دربارهٔ مقدار مدت مرور زمان، شرطهای دقیق غیبت یا نحوهٔ احتساب آن نداده است. همچنین این ماده به مادهٔ دیگری ارجاع نداده است.