ماده ۲۴۲ میگوید اگر متهم به دلیل قرار تأمین در بازداشت بماند و پروندهاش در دادسرا به تصمیم نهایی نرسد، در جرائم موضوع بندهای (الف)، (ب)، (پ) و (ت) ماده ۳۰۲ این قانون تا دو ماه، و در سایر جرائم تا یک ماه، بازپرس مکلف است قرار تأمین را فک یا تخفیف دهد. اگر علل موجهی برای بقای قرار وجود داشته باشد، بازپرس با ذکر آن علل قرار را ابقا میکند و مراتب به متهم ابلاغ میشود. متهم میتواند ظرف ده روز از تاریخ ابلاغ به دادگاه صالح اعتراض کند.
درباره موافقت دادستان، متن دو حکم متفاوت دارد: در یک جا گفته فک یا تخفیف قرار بدون نیاز به موافقت دادستان انجام میشود و ابقای تأمین باید به تأیید دادستان برسد و در صورت مخالفت دادستان، حل اختلاف با دادگاه صالح است. اما بعداً گفته فک، تخفیف، یا ابقای بازداشت موقت هم باید به تأیید دادستان برسد و در صورت مخالفت دادستان، حل اختلاف با دادگاه صالح است. بنابراین این بخش از متن روشن و یکدست نیست.
اگر بازداشت متهم ادامه یابد، مقررات این ماده حسب مورد هر دو ماه یا هر یک ماه اعمال میشود. در هر حال مدت بازداشت متهم نباید از حداقل مجازات حبس مقرر در قانون برای آن جرم تجاوز کند و در جرائم موجب مجازات سلب حیات از دو سال و در سایر جرائم از یک سال تجاوز نمیکند. تبصره ۱ میگوید نصاب حداکثر مدت بازداشت شامل مجموع قرارهای صادره در دادسرا و دادگاه و سایر قرارهای منتهی به بازداشت متهم نیز میشود. تبصره ۲ میگوید تکلیف بازپرس به اظهارنظر درباره درخواست متهم موضوع ماده ۲۴۱ این قانون، در صورتی است که وفق این ماده نسبت به قرار اظهارنظر نشده باشد.