این ماده دربارهٔ «ایراد رد» است؛ یعنی اعتراضی که یک طرف پرونده به دادرس (قاضی) مطرح میکند و میخواهد آن قاضی پرونده را رسیدگی نکند. بر اساس این متن، چنین اعتراضی باید پیش از صدور رای مطرح شود؛ یعنی اگر رای صادر شده باشد، دیگر جای مطرح کردن آن نیست.
اگر خودِ دادرس این ایراد را بپذیرد، از رسیدگی به پرونده کنار میکشد و پرونده به دادرس علیالبدل (قاضی جانشین) یا شعبهٔ دیگری ارجاع میشود. اگر دادرس علیالبدل یا شعبهٔ دیگری وجود نداشته باشد، پرونده برای رسیدگی به نزدیکترین مرجع قضائی «همعرض» فرستاده میشود؛ یعنی مرجعی در همان سطح.
نکته: این متن فقط همین چند حکم را بیان میکند و دربارهٔ اینکه ایراد رد بر چه پایهای میتواند باشد یا اگر دادرس ایراد را نپذیرد چه اتفاقی میافتد، توضیحی نمیدهد.