این ماده دربارهٔ وضعیتی است که قاضی مسئول اجرای حکم کیفری، رأیی را که به دستش رسیده از نظر قانونی قابل اجرا نمیداند. در چنین حالتی او خودش تصمیم نمیگیرد و اجرا را متوقف یا رد نمیکند، بلکه موضوع را به دادستان اطلاع میدهد و از طریق دادستان به دادگاهی که آن رأی قطعی را صادر کرده است اعلام میکند.
نتیجهٔ نهایی این است که تصمیمگیرنده در این وضعیت، همان دادگاه صادرکنندهٔ رأی قطعی است و قاضی اجرای احکام فقط بر اساس تصمیم آن دادگاه عمل میکند. متن ماده دربارهٔ اینکه دادگاه چه تصمیمی میتواند بگیرد یا چه مهلتی وجود دارد چیزی نمیگوید.