این ماده دربارهٔ حالتی است که متهم خودش در دادگاه صریحاً میگوید جرم را انجام داده است. اگر این اقرار روشن و بدون ابهام باشد و هیچ شکی در درستی آن و در اینکه با اختیار خودش گفته شده وجود نداشته باشد، دادگاه میتواند بر پایهٔ همان اقرار، رأی خود را صادر کند.
«اقرار» یعنی خود فرد اعتراف کند که کار مورد نظر را انجام داده است؛ «صریح» یعنی روشن و بدون کنایه گفته شود؛ و «اختیاری بودن» یعنی از روی فشار یا اجبار نباشد.
متن ماده فقط همین حالت را توضیح میدهد و دربارهٔ جزئیات دیگر، مانند نوع رأیی که صادر میشود یا وضعیت اقرار در مرحلههای دیگر رسیدگی، چیزی نمیگوید.