این ماده میگوید در جایی که حکم تبعید یا اقامت اجباری در حال اجراست، قاضی اجرای احکام کیفری همان محل میتواند به محکومان به تبعید یا اقامت اجباری مرخصی بدهد. این کار فقط در صورت ضرورت و پس از گرفتن یک تضمین مناسب (تامین) انجام میشود. همچنین باید مفاد ماده ۵۲۰ این قانون رعایت شود؛ متن این ماده فقط به ماده ۵۲۰ ارجاع داده و محتوای آن را توضیح نمیدهد.
متن درباره مدت مرخصی، نوع تامین، معنای دقیق ضرورت یا تعداد دفعات مرخصی چیزی نگفته است. در این متن تبصرهای دیده نمیشود.