این ماده میگوید دادگاههای کیفری در چه حالتهایی اجازه دارند رسیدگی به یک پرونده را شروع کنند. بر اساس متن، این شروع رسیدگی فقط در سه حالت انجام میشود: اول، وقتی دادستان کیفرخواست صادر کرده باشد؛ دوم، وقتی خود دادگاه قرار جلب به دادرسی داده باشد؛ سوم، وقتی دادستان در خود دادگاه شفاهی ادعا مطرح کند.
«کیفرخواست» یعنی برگهای که دادستان در آن به دادگاه اعلام میکند شخصی را متهم به انجام جرم میداند و درخواست مجازات دارد. «قرار جلب به دادرسی» یعنی تصمیم دادگاه بر اینکه فرد باید برای رسیدگی محاکمه شود. این ماده خودش توضیح نمیدهد که هر یک از این سه مورد در چه شرایطی و با چه تشریفاتی صادر میشود و در این متن هم به ماده یا مقرره دیگری ارجاع داده نشده است.