این ماده دربارهٔ حمایت از شاهد یا مطلعی است که جان، آبرو یا مال خودش یا خانوادهاش در خطر است، ولی در عین حال لازم است حرفهای او شنیده شود. در چنین حالتی، بازپرس (قاضی تحقیق در دادسرا) میتواند برای محافظت از او تصمیمهای خاصی بگیرد، به شرطی که دلیل این کار را در پرونده بنویسد. این تصمیمها سه شکل دارند: اینکه شاهد یا مطلع رو در رو با شاکی یا متهم قرار نگیرد؛ اینکه اطلاعات هویتی، خانوادگی و محل سکونت یا کار او فاش نشود؛ و اینکه اظهاراتش بیرون از دادسرا و از طریق وسایل ارتباط از راه دور شنیده شود.
تبصره ۱ میگوید اگر شاهد یا مطلع شناسایی شده باشد، یا نشانههایی وجود داشته باشد که احتمال شناسایی و خطر برای او برود، بازپرس به درخواست خود او کارهای لازم را انجام میدهد؛ مثل آموزش برای حفظ سلامت جسمی و روحیاش یا تغییر محل زندگیاش. جزئیات این موضوع باید در آییننامهای نوشته شود که وزارت دادگستری ظرف شش ماه از لازمالاجرا شدن این قانون تهیه میکند و رئیس قوه قضائیه آن را تصویب میکند.
تبصره ۲ تأکید میکند این کارها نباید به حقوق دفاعی متهم آسیب بزند، و تبصره ۳ میگوید همین ترتیبات در مرحلهٔ رسیدگی در دادگاه هم اجرا میشود.