این ماده دربارهٔ کسی است که با «قرار تأمین» در بازداشت به سر میبرد؛ یعنی پیش از صدور حکم نهایی، به دستور مقام قضائی نگه داشته شده است. اگر برای چنین فردی حکم غیرقطعی (حکمی که هنوز قطعی نشده) به حبس، شلاق تعزیری یا جزای نقدی صادر شود، مقام قضائیای که پرونده زیر نظر او است باید روزهایی که این فرد پیش از این در بازداشت بوده را حساب کند و موضوع را به زندان اطلاع بدهد.
هدف این حکم آن است که فرد بیش از اندازهٔ محکومیتش در زندان نماند؛ یعنی مدت بازداشت قبلی در محکومیت او به حساب میآید. در متن، عبارت «شلاق تعزیری» به شلاقی گفته میشود که به عنوان مجازات تعزیری (مجازاتی که میزان آن در شرع مشخص نشده و قانونگذار آن را تعیین میکند) تعیین میشود.
نکتهای که در متن روشن نیست این است که جزئیات نحوهٔ محاسبهٔ ایام بازداشت در مورد جزای نقدی چگونه است؛ متن فقط حکم کلی را بیان کرده و توضیح بیشتری نداده است. همچنین متن فقط از «حکم غیرقطعی» سخن گفته و دربارهٔ حکم قطعی یا وضعیتهای دیگر چیزی نگفته است.