این ماده میگوید وقتی دادگاه کیفری رای (حکم) خود را صادر میکند، باید در خودِ متن رای چند چیز را بنویسد: اینکه رای حضوری است یا غیابی؛ اینکه آیا میتوان به آن واخواهی، تجدیدنظر یا فرجام خواهی کرد؛ و اگر چنین امکانی هست، مهلتِ آن و مرجعی که باید به آن مراجعه کرد.
«حضوری» یعنی طرفها در جریان رسیدگی حاضر بودهاند و «غیابی» یعنی رای بدون حضور کسی صادر شده است. «واخواهی» اعتراض به رای غیابی است، «تجدیدنظر» درخواست بررسی دوبارهٔ رای در مرجع بالاتر و «فرجام» شکایت از رای در بالاترین مرجع قضایی است.
بخش دوم ماده یک حمایت مهم دارد: اگر رای واقعاً قابل واخواهی، تجدیدنظر یا فرجام باشد ولی دادگاه در متن رای بنویسد که قابل اعتراض نیست، این اشتباه دادگاه جلوی اعتراض را نمیگیرد و شخص میتواند اعتراض خود را مطرح کند.