این ماده میگوید وقتی یکی از شعبههای دیوان عالی کشور پروندهای را بررسی میکند، اول عضو ممیز (عضو گزارشدهنده) گزارش پرونده و برگهای لازم را میخواند. بعد طرفین دعوا یا وکلایشان، اگر حاضر باشند، با اجازهٔ رئیس شعبه میتوانند حرفهای خود را بگویند. همچنین دادستان کل کشور یا نمایندهٔ او در شعبه حاضر میشود و نظر خود را دربارهٔ تأیید (ابرام) یا نقض رأیی که به آن اعتراض شده، بهصورت مستدل، مستند و مکتوب اعلام میکند.
سپس اعضای شعبه بر اساس محتوای پرونده، گزارش و حرفهای گفتهشده تصمیم میگیرند و نظر دادستان کل یا نمایندهاش هم در متن دادنامه نوشته میشود. اگر رأی مطابق قانون و دلایل پرونده باشد، آن را تأیید (ابرام) میکنند و پرونده را به دادگاهی که رأی را صادر کرده برمیگردانند. اما اگر رأی مخالف قانون باشد، یا بدون توجه به دلایل و دفاعهای طرفین صادر شده باشد، یا تشریفات قانونی رعایت نشده باشد و این بیتوجهی به تشریفات آنقدر مهم باشد که رأی را بیاعتبار کند، شعبه دیوان رأی را نقض میکند و یکی از چهار کار زیر را انجام میدهد: (۱) اگر کاری که فرد به خاطر آن محکوم شده، حتی با فرض اثبات، جرم نباشد یا به دلیل عفو عمومی یا جهات قانونی دیگر قابل تعقیب نباشد، رأی نقض میشود و به جایی فرستاده نمیشود (نقض بدون ارجاع). (۲) اگر رأی از نوع «قرار» باشد یا حکمی باشد که به علت ناقص بودن تحقیقات نقض شده، برای رسیدگی دوباره به همان دادگاه صادرکننده فرستاده میشود. (۳) اگر رأی به علت نداشتن صلاحیت ذاتی دادگاه نقض شود، پرونده به مرجعی که دیوان عالی کشور صالح تشخیص میدهد فرستاده میشود و آن مرجع موظف به رسیدگی است. (۴) در بقیهٔ موارد، پس از نقض رأی، پرونده به دادگاهی همعرض (در همان سطح) فرستاده میشود.
تبصرهٔ این ماده میگوید وقتی دیوان عالی کشور رأی را به دلیل نقص تحقیقات نقض میکند، موظف است همهٔ موارد نقص تحقیقات را با جزئیات بیان کند.