این ماده میگوید وقتی تعقیب یک پروندهٔ کیفری طبق قانون شروع شد، این تعقیب و همچنین اجرای مجازات، متوقف نمیشود؛ مگر در هفت موردی که در بندهای «الف» تا «چ» آمده است: فوت متهم یا محکومٌ علیه، گذشت شاکی یا مدعی خصوصی در جرائم قابل گذشت، شمول عفو، نسخ مجازات قانونی، شمول مرور زمان در موارد پیشبینیشده در قانون، توبه متهم در موارد پیشبینیشده در قانون، و اعتبار امر مختوم (یعنی موضوعی که قبلاً بهطور قطعی در مرجع صالح رسیدگی شده و دوباره قابل طرح نیست).
تبصره ۱ این ماده میگوید دربارهٔ دیه مطابق قانون مجازات اسلامی عمل میشود (این تبصره فقط ارجاع میدهد و خودش حکم تازهای بیان نمیکند). تبصره ۲ دربارهٔ حالتی است که مرتکب جرم پیش از صدور حکم قطعی دچار جنون شود؛ در این حالت تا زمان افاقه (بازگشت به هوشیاری) تعقیب و دادرسی متوقف میشود. اما اگر جرم از جرائم حقالناسی باشد و شرایط اثبات جرم طوری باشد که فرد مجنون یا فاقد هوشیاری حتی در فرض افاقه هم نتواند از خود رفع اتهام کند، به ولی یا قیم یا سرپرست قانونی او ابلاغ میشود که ظرف مهلت پنج روز وکیل معرفی کند؛ اگر معرفی نکند، صرفنظر از نوع جرم و میزان مجازات، برای او وکیل تسخیری تعیین میشود و تعقیب و دادرسی ادامه مییابد.
نکته: این متن به «قانون مجازات اسلامی»، «جرائم قابل گذشت»، «مرور زمان» و «توبه» ارجاع میدهد، ولی خودش شرایط و جزئیات آنها را توضیح نمیدهد.