این ماده یک قاعدهٔ کلی دربارهٔ دامنهٔ رسیدگی دادگاههای بالاتر میگوید: دادگاه تجدیدنظر استان و دیوان عالی کشور فقط به همان بخشی از پرونده رسیدگی میکنند که دربارهٔ آن درخواست تجدیدنظر یا فرجام خواهی داده شده و دربارهٔ همان بخش هم رأی صادر شده است. به زبان ساده، این دادگاهها خودشان سراغ کل پرونده نمیروند و فقط همان چیزی را بررسی میکنند که به آنها ارجاع و اعتراض شده است.
نکتهٔ مهم دیگر اینکه شرط رسیدگی این است که هم نسبت به آن موضوع درخواست تجدیدنظر یا فرجام داده شده باشد و هم دربارهٔ آن رأی صادر شده باشد؛ یعنی موضوعی که اصلاً در رأی دادگاه پایینتر مطرح نشده و رأیی دربارهٔ آن صادر نشده، در این مرحله بررسی نمیشود. این متن دربارهٔ اینکه چه کسی میتواند درخواست بدهد، در چه مهلتی، یا تشریفات آن صحبت نمیکند و در این باره ساکت است.