این ماده دربارهٔ زمانی است که دادههای رایانهای توسط یکی از طرفهای دعوا یا شخص ثالثی ایجاد، پردازش، ذخیره یا منتقل شده باشد. اگر آن شخص ثالث از وجود دعوا خبر نداشته باشد و سامانهٔ رایانهای یا مخابراتی مربوط درست کار کند، بهگونهای که به صحت و تمامیت، اعتبار و انکارناپذیری دادهها خدشهای وارد نشود، این دادهها قابل استناد هستند.
به زبان ساده، ماده سه شرط را کنار هم گذاشته است: اول اینکه دادهها از سوی طرف دعوا یا شخص ثالث ایجاد، پردازش، ذخیره یا منتقل شده باشند؛ دوم اینکه آن شخص ثالث از دعوا بیخبر باشد؛ سوم اینکه سامانه درست عمل کرده و به چهار ویژگی داده (صحت، تمامیت، اعتبار و انکارناپذیری) آسیبی نرسیده باشد. اگر این شرایط جمع شود، دادهها قابل استناد دانسته شدهاند.
متن دربارهٔ تبصره یا مادهٔ دیگری چیزی نمیگوید و تنها معیار «قابل استناد بودن» دادهها را تعیین میکند.