این ماده دربارهٔ زمانی است که کسی که از یک رأی درخواست تجدیدنظر (اعتراض به رأی در مرجع بالاتر) یا فرجامخواهی (اعتراض به رأی در دیوان عالی کشور) کرده، بعداً پشیمان شود و درخواست یا دادخواست خود را پس بگیرد.
در این حالت، تکلیف صدور تصمیم به عهدهٔ دادگاهی است که رأی نخستین را صادر کرده است؛ این دادگاه «قرار رد درخواست» یا «ابطال دادخواست» را صادر میکند. اما اگر پرونده پیشتر به مرجع بالاتر رفته باشد، این تصمیم را دادگاه تجدیدنظر استان یا دیوان عالی کشور میگیرد.
نکتهٔ مهم این ماده این است که در هر حال، بار دیگر نمیتوان همان درخواست یا دادخواست تجدیدنظر یا فرجام را مطرح کرد و چنین درخواست دوبارهای پذیرفته نمیشود.