این ماده دربارهٔ یک تصمیم خاص بازپرس است: تا وقتی متهم دستگیر یا در دسترس نشده، بازپرس میتواند با در نظر گرفتن اهمیت جرم و دلایل وقوع آن، دستور بدهد که متهم اجازهٔ خروج از کشور نداشته باشد. این دستور شش ماه اعتبار دارد و امکان تمدید آن پیشبینی شده است.
در دو حالت این ممنوعیت خروج از بین میرود: اول اینکه خود متهم در بازپرسی حاضر شود، دوم اینکه یکی از قرارهای «موقوفی تعقیب»، «ترک تعقیب» یا «منع تعقیب» صادر شود. در این حالتها باید فوراً به مراجع مربوط اطلاع داده شود.
همچنین اگر مدت ششماههٔ نوشتهشده در دستور بگذرد، دستور خودبهخود بیاثر میشود و مراجع مربوط دیگر نمیتوانند مانع خروج فرد شوند. متن ماده دربارهٔ جزئیات بیشتر یا تبصرهای چیزی نگفته است.