این ماده دربارهٔ حالتی است که کسی درخواست تجدیدنظر یا فرجام خود را بعد از پایان مهلت قانونی به دادگاه میدهد. اگر چنین شخصی بگوید عذر موجهی داشته، دادگاهی که رأی را صادر کرده ابتدا فقط به همین عذر رسیدگی میکند؛ یعنی اول بررسی میکند که آیا آن عذر قابل قبول است یا نه.
اگر دادگاه عذر را موجه بداند، قرار قبولی درخواست را صادر میکند و پرونده وارد مرحلهٔ رسیدگی به اعتراض میشود. اگر عذر را موجه نداند، قرار رد درخواست را صادر میکند و آن درخواست پذیرفته نمیشود.
این ماده میگوید مواردی که عذر موجه به حساب میآیند، همان مواردی است که در ماده (۱۷۸) همین قانون گفته شده است؛ یعنی باید برای دانستن مصادیق عذر موجه به آن ماده مراجعه کرد، ولی خود این ماده محتوای آن را توضیح نمیدهد.