این ماده میگوید ارتکاب جرم میتواند باعث طرح دو نوع دعوا شود. اول دعوای عمومی که برای حفظ حدود و مقررات الهی یا حقوق جامعه و نظم عمومی است. دوم دعوای خصوصی که برای مطالبه ضرر و زیان ناشی از جرم یا مطالبه کیفرهایی است که به موجب قانون حق خصوصی بزهدیده به حساب میآید.
متن برای دعوای خصوصی دو نمونه هم نام برده است: حد قذف و قصاص. یعنی در این موارد، مطالبه این کیفرها در قالب دعوای خصوصی مطرح میشود. این ماده توضیح نمیدهد که هر دعوا چه شرایط یا تشریفاتی دارد و فقط دو نوع دعوا و هدف کلی هرکدام را بیان میکند.