این ماده میگوید در پروندههای کیفری، بازپرس (یکی از مقامهای قضایی که پرونده را بررسی میکند) در دو حالت میتواند دستور «تحقیق محلی» یا «معاینه محل» بدهد. تحقیق محلی یعنی پرسوجو از ساکنان و اطرافیان یک محل برای بهدست آوردن اطلاعات، و معاینه محل یعنی رفتن به آنجا و مشاهدهٔ مستقیم وضعیت آن.
حالت اول این است که انجام این کار برای «کشف واقع و روشن شدن موضوع» ضرورت داشته باشد؛ یعنی بازپرس تشخیص بدهد بدون آن، حقیقت پرونده روشن نمیشود. حالت دوم این است که خود متهم یا شاکی چنین درخواستی بکنند. در هر یک از این دو حالت، بازپرس اقدام به تحقیق محلی یا معاینه محل میکند.
این ماده تبصره ندارد و به مادهٔ دیگری هم ارجاع نداده است.